W najnowszym wydaniu:

01

Kobieta-wilk Żeńskie wilkołactwo w średniowieczu

Mimo że wilkołaczenie to męska sprawa, kobiety miały w nim, podobnie jak w wielu innych „męskich” kwestiach, niemało do powiedzenia. Tak wskazuje historia.

Termin „wilkołak” jest rodzaju męskiego. Szczególnie dobitnie ujawnia się to w języku angielskim (werewolf), gdzie „were”, wywodzi się ze staroangielskiego i staro-wysoko-niemieckiego „Wer” (stąd niemiecki Werwolf), oznaczającego „człowieka” i „mężczyznę”. Języki słowiańskie terminem człowiek określają obie płcie, jakby wychodząc ze słusznego założenia, że najpierw jest się człowiekiem, a dopiero później kobietą lub mężczyzną. Niestety nasze panie nieczęsto biorą pod uwagę na ten fakt. „Spróbujcie krzyknąć na ulicy: «człowieku!», odwróci się tylko mężczyzna, nigdy kobieta”, zauważył lata temu mój nauczyciel łaciny.

Kiedy kobieta robi z mężczyzny potwora i inne kwestie
Jak wynika z historii, mimo że wilkołaczenie to męska sprawa, kobiety miały w niej, podobnie jak w wielu innych „męskich” kwestiach, niemało do powiedzenia. Po raz pierwszy w źródłach pisanych wilkołak pojawił się w „Eposie o Gilgameszu”, czyli dawno – 4 tys. lat temu.
Według tego sumeryjskiego dzieła bogini miłości Isztar próbowała uwieść króla Gilgamesza, który jednak wzbraniał się przed jej uczuciem przypominając jak haniebnie postąpiła ze swym kochankiem: „Umiłowałaś pasterza trzody; dzień po dniu robił dla ciebie podpłomyki, dla ciebie zabijał ssące koźlątka. Uderzyłaś go i zamieniłaś w wilka; teraz przeganiają go jego właśni pasterze, jego własne psy kąsają go po bokach”.
„Oprócz tego, że epos jest pierwszym literackim dowodem na zainteresowanie metamorfozą, łączy również kobiety, zwłaszcza złośliwe, z przemianą mężczyzny – duchową i fizyczną. Z przekształceniem go w dzikie zwierzę, w tym wypadku wilka”, zauważyła Jessica Lynne Bettini z Uniwersytetu Stanowego Wschodniego Tennessee, badająca zjawiska metamorfozy i tożsamości w średniowiecznych opowieściach o wilkołakach.
Wilkołak pojawi się później w literaturze antycznej i nadal będzie rodzaju męskiego. Pliniusz Starszy
(I w. n.e.) w „Historii naturalnej” negował realność przemiany człowieka w wilka „Musimy z przekonaniem ogłosić, że historie opowiadające o ludziach zamieniających się w wilki, by następnie powrócić do pierwotnej postaci są fałszywe”. Jednakże, przyznając, że wiara w wilkołaki jest powszechna, przytoczył w swej pracy dwie greckie historie, pozostawiając swoim czytelnikom ocenę odnośnie do ich prawdziwości.